Zapytaj WPROST... Wiktora Modrzejewskiego!

Na pytania czytelników internetowego wydania „Wprost" odpowiada Wiktor Modrzejewski. Minister zdrowia, polityk PO, lekarz.
1. Co dalej z pomysłem komercjalizacji szpitali? Będziecie zamieniać ZOZ-y w spółki prawa handlowego?
Barbara Traczek | Szczecin

Zgodnie z programem przyjętym za czasów mojej poprzedniczki: będziemy to realizować. Znaleźliśmy na to pewne rozwiązania, o których będziemy jeszcze dyskutować z samorządowcami. Chodzi o wspieranie samorządu terytorialnego w takich, i nie tylko takich - bo także innych restrukturyzacyjnych formach poprzez program rządowy.

2. Czy uważa Pan, że zmiana formy własnościowej szpitali wystarczy, aby uzdrowić służbę zdrowia? Nie zlikwiduje ona przecież patologii tam istniejących.
Tomasz Fronczak | Kielce

Oczywiście, że to nie załatwi. Podemujemy w tym zakresie wiele działań - większa ochrona praw pacjenta, uporządkowanie systemu świadczeń gwarantowanych - poprzez działalność Agencji Oceny Technologii Medycznych, którą zamierzamy wzmocnić i zaaktywizować. Jednocześnie porządkujemy system przez szczegółowe regulacje, oszczędności. Nie chcę tutaj mówić o nadmiernej ilości naszych propozycji zbyt konkretnie, bo naturalnie wymagają one jeszcze precyzyjnych ustaleń.

3. Czy Ministerstwo konsultuje te projekty ze środowiskiem lekarskim?
Jarosław Trudziak | Warszawa

Jak pokazał przykład ustawy zmieniające przepisy dotyczące zmian w ustawie o Rzeczniku Praw Pacjenta, jeszcze zanim projekty wychodzą z ministerstwa do konsultacji społecznych, omawiamy ich założenia, dyskutujemy, planujemy razem z organizacjami lekarskimi i organizacjami pacjentów.

4. Co dalej z Narodowym Funduszem Zdrowia? Czy popiera Pan pomysł podziału NFZ-u na kilka konkurencyjnych ze sobą Towarzystw?
Renata Bolec | Rzeszów

Aktualna jest propozycja podziału NFZ - i ja ją w pełni popieram. Jest to integralna część naszej reformy, od której nie odstąpiliśmy, ale której wprowadzenie jest aktualnie mocno utrudnione. Mam jednak nadzieję, że z czasem to się uda. I to nie wiąże się, zapewniam, z tym kiedy kończy się kadencja głowy państwa.

5. Jakie ma Pan doświadczenie lekarskie? Czy pracował Pan w zawodzie?
Andrzej Strzelec | Zielona Góra

Naturalnie. Jestem lekarzem od niemal 25 lat i kocham to, co robię. Ze względu na to, że przynosi wielką satysfakcję, mimo wielu problemów z opieką zdrowotną, z którymi w najbliższym czasie będę musiał się zmierzyć, zresztą próbowałem już to robić doradzając i minister Kopacz, działając także w pracach klubowych nt. zmian w służbie zdrowia.

6. W Pańskim biogramie można wyczytać, że jest Pan zapalonym rowerzystą. Czy popiera Pan wprowadzenie przepisów nakazujących obowiązkową jazdę w kasku?
Tomasz Zieleniec| Kraków

Oprócz tego, że jestem rowerzystą, wyznaję także wartości wolnościowe. Jestem przeciwnikiem takiego nakazu, zresztą uważam, że i tak niewiele by zmienił, a jedynie powiększył zbędną biurokrację i dodawał obowiązki, zbędne obowiązki, Straży Miejskiej czy też policji. W moim głębokim przekonaniu należy raczej ludzi zachęcać, proponować, informować a nie zmuszać.

7. Kim jest Pana żona? Też lekarzem?
Anna Modrzejewska | Gdynia

Jeśli kogoś to interesuje, to tak. Moja żona również jest lekarzem, tak się potoczyło, że oboje mamy w życiu taką potrzebę służby drugiej osobie, pomocy, leczenia. Swego czasu, jeśli idzie o pomaganie ludziom, swego czasu ja podobnie jak również - kiedyś się tego dowiedziałem - moja żona chcieliśmy się zajmować pomaganiem ludziom jako psychologowie, osoby wspierające. No jednak okazało się, że osobiście lepiej przydam się medycynie jako chirurg. Moja żona jako pediatra.

8. Jak się Panu żyje na Śląsku?
Grzegorz Łukszewski | Katowice

Dobrze, to jest wbrew przekonaniu wielu osób bardzo piękne miejsce, chociaż zaniedbane, niezbyt promowane, oduswane. Ja się o tym głęboko przekonałem. Widziałem aktywną działalność, między innymi jako radny, władz miejskich Krakowa na rzecz promocji miasta. Na Śląsku są to nakłady mniejsze, mniej skuteczne. Mimo to, jednak są pewne efekty, ludzie przekonują się o tym, że na Śląsku może być, i jest, pięknie.

9. Czym zajmuje się Pan poza pracą zawodową? Jakie są Pańskie zainteresowania?
Maria Wojtszak | Lublin

Przede wszystkim, uwielbiam jeździć na rowerze. Z racji na porę roku jaką mamy jeszcze przez pewien okres nie będę mógł tego robić, zatem najczęściej w wolnym czasie: czytam. Czytam różne rzeczy, chociaż nie zaliczam się fanów tak zwanej łzawej literatury. Wolę, z racji wciąż żywych zainteresowań, czytać książki poświęcone psychologii, rozwojowi człowieka, historii. Lubię sięgać zarówno po znanych twórców, jak i młodych artystów.

10. Kto jest Pańskim autorytetem?
Mieczysław Biłski | Gdańsk

Autorytetem życiowym - niewątpliwie mój ojciec. Jeśli zaś idzie o autorytet politycznych, to cenię i szanuję, w pewnej mierze także staram się naśladować, postać czterdziestego prezydenta Stanów Zjednoczonych, Ronalda Reagana. W wielu miejscach się z nim nie zgadzam, natomiast niewątpliwie jest niekwestionowanym autorytetem dla osób o poglądach konserwatywnych, w moim przypadku takich umiarkowanie konserwatywnych.

'Wildstein jest wyjątkowo kontrowersyjny' - pierwsze opinie
12.05.2006

M.in. Jacek Żakowski, Grzegorz Miecugow, Mariusz Max Kolonko, Tomasz Wróblewski, Bogusław Chrabota, Jarosław Sellin, Tomasz Wołek o nowym prezesie TVP.

Telewizja / TVP

Prasa o nowym prezesie TVP
12.05.2006

Co się obudzi w nowym prezesie TVP - propagandysta czy dziennikarz? -Radykał Wildstein.

Gazeta Wyborcza - pac

Bronisław Wildstein jest w polskim dziennikarstwie jak stempel tego, co w IV RP może się stać groźne: skrajnych opinii i potencjału złości, które mogą zamieniać się w działania obsesyjne, bezwzględne, radykalne. W ten sposób macha piórem i okłada rywali w telewizyjnych polemikach.

To nie są dobre rekomendacje, przynajmniej z punktu widzenia tej części opinii publicznej, która od lat marzy o TVP pluralistycznej i profesjonalnej, nieupartyjnionej i niekomercyjnej.

Ale ten człowiek o pięknej karcie opozycyjnej, a prywatnie miły kompan, myśli samodzielnie, nawet gdy błądzi i raczej nie pisze na zamówienie.

To już lepsze rekomendacje, dają nieco nadziei, że TVP Wildsteina nie stanie się kuźnią ideologicznych rumaków, a jak trzeba - rzeźnią dla wierzchowców niepasujących do IV RP.

Taka TVP zresztą natychmiast poległaby na medialnym rynku.

Życzę Bronisławowi Wildsteinowi, by pamiętał, że poza wszystkim innym jest też dziennikarzem.

Radykał Wildstein - Życie Warszawy, MARCIN DZIERŻANOWSKI

Kandydatura Bronisława Wildsteina na prezesa Telewizji Publicznej zmroziła część komentatorów. Czy człowiek, który ma tak radykalne poglądy polityczne, może kierować instytucją, w której misję wpisany jest pluralizm? – pytali zarówno politycy, jak i publicyści. Na czym ów radykalizm Wildsteina ma polegać?

Wiadomo: na tym, że jest za lustracją i rozliczeniem dawnych komunistycznych agentów.
Przypomnijmy zatem, jak w ostatnich latach ten jego radykalizm się kształtował. W 1989 roku Bronisław Wildstein wrócił po wielu latach do Polski. Z zaskoczeniem odkrył, że prof. Zdzisław Marek, lekarz, który w 1977 roku pomagał esbekom ukrywać śmierć Staszka Pyjasa, został szefem Zakładu Medycyny Sądowej w Krakowie. Wildstein sprawę opisał w prasie. Markowi włos z głowy nie spadł. Wildsteina sąd skazał za zniesławienie.

Potem w papierach IPN Wildstein odkrył, że jego bliski przyjaciel z opozycji Lesław Maleszka był cynicznym agentem SB. Maleszka występował wtedy jako czołowy publicysta „Gazety Wyborczej”. Wildstein ujawnił sprawę w mediach. Maleszka pracuje w „Wyborczej” do dziś. Za „radykalizm” lustracyjny pracę w innej gazecie stracił natomiast kilka lat później Wildstein.

To niewiarygodne, że szesnaście lat po upadku komunizmu domaganie się ujawnienia prawdy o komunistycznych agentach uchodzi za ideologiczną skrajność. A domaganie się elementarnej sprawiedliwości wobec cynicznych pomagierów SB spotyka się z sądową karą.

Jeśli takie poglądy uchodzą w dzisiejszej Polsce za radykalne, to jest to najlepszy dowód, że w ostatnim szesnastoleciu ktoś ostro namieszał nam w głowach. I w związku z tym nasz kraj potrzebuje radykalnych zmian. Także, a może nawet zwłaszcza, w telewizji.

Trybuna

Bronisław Wildstein -samozwańczy lustrator RP i publicysta o skrajnie prawicowych poglądach został wczoraj szefem TVP. Tym samym Prawo i Sprawiedliwość zwycię­sko zakończyło toczoną od jesieni ubiegłego roku walkę o opanowanie tele­wizji publicznej.
W rękach partii Kaczyńskich znajdują się od wczoraj dwie najważ­niejsze instytucje władzy w me­diach publicznych - poza Krajo­wą Radą Radiofonii i Telewizji także zarząd TVE Oznacza to, że w najbliższym czasie w tele­wizji nastąpi radykalny zwrot w prawo, a potężna instytucja z ulicy Woronicza zaprzęgnięta zostanie do służby partyjnym celom PiS. Nigdy jeszcze po 1989 l telewizją nie kierowała osoba o tak skrajnie prawico­wych poglądach. Nawet Wie­sław Walendziak, polityk jedno­znacznie prawicowy, przed laty guru pampersów, czyli młodych katolickich konserwatystów, którzy osiągnęli duże wpływy w TVP w połowie lat 90., nie pre­zentował jako prezes telewizji takiej wrogości do wszystkiego, co lewicowe i liberalne świato­poglądowo.
Za kandydaturą Wildsteina głosowali wszyscy członkowie dziewięcioosobowej rady nadzorczej TVE Także jednogłośnie Rada odwołała dotychczasowego preze­sa Jana Dworaka. Wszystko jednak wskazuje na to, że faktyczna decyzja o powierzeniu telewizji Wildsteinowi za­padła nie wczoraj, lecz przedwczoraj, w siedzibie Prawa i Sprawiedliwości Wczoraj informacje na temat środowego spotkania Wildsteina z Jarosławem Kaczyńskim w siedzibie PiS przy ulicy No­wogrodzkiej w Warszawie podały gazety „Dziennik" i „Życie Warszawy". „Dzien­nik" poinformował, że spotkanie było taj­ne i odbyło się w samo południe. W ślad za gazetami materiał o spotkaniu wy­emitowano także w głównym wydaniu telewizyjnych .Wiadomości".
Wildstein jest już drugim prezesem TVP, wybranym w ciągu ostatnich ty­godni 26 kwietnia na drugą kadencję został bowiem ponownie wybrany Jan Dworak. Wyboru tego dokonała po­przednia rada nadzorcza z prof. Tadeuszem Kowalskim na czele, która za­kończyła kadencję w ubiegły ponie­działek. PiS nie uszanowało tego wy­boru i doprowadziło do wybrania no­wego prezesa przez nową radę nad­zorczą, w której partia ta niepodzielnie panuje. Jej szefem jest bliski współ­pracownik Lecha Kaczyńskiego, były wiceprezydent Warszawy Sławomir Skrzypek (jest także wiceprezesem zarządu PKO BP).
Bronisław Wildstein będzie kiero­wał telewizją wraz z kilkuosobowym zarządem. Mają się w nim znaleźć lu­dzie o skrajnie prawicowych poglą­dach: były poseł Porozumienia Cen­trum i minister prezydenta Lecha Wa­łęsy Sławomir Siwek, prawicowy dziennikarz związany min. z katolicką telewizją Puls Wojciech Reszczyński, wiceprezes TVP za kadencji Jana Dworaka, menedżer o prawicowych poglądach Piotr Gaweł, a także mniej od nich znany Marcin Bochenek, je­den z dyrektorów w TVP.

autor artykułu: kk-życie warszawy-gazeta wyborcza
Strona: 1 z 1

PS co mam w obcym miescie, a czego brakuje mi w CK, to:
1) sprawnej i komfortowej komunikacji miejskiej
2) zycia nocnego...kawiarni, clubs otwartych do pozna i integrujacych sie z miastem
3) kilku sklepow
4) Ordnungu (przekupki w najbardziej centralnej czesci miasta, bazary w obecnej formie, żalosna ilość ścieżek rowerowych)

Przeczytałem w... Kołtun w medycynie ludowej
Stanisław Mancewicz
2004-09-03, ostatnia aktualizacja 2004-09-03 11:07

Podczas upalnego lata zeszłego roku w miejscowości oddalonej od Collegium Medicum Uniwersytetu Jagiellońskiego o godzinę jazdy autem małolitrażowym, spotkałem mężczyznę. Człowiek ten stał przy drodze obok swego audi w kolorze czarna perła, wyposażonego w skomplikowany imobilajzer, klimatyzację, zestaw głośnomówiący i rozbudowane systemy audio.
Był miejscowym rolnikiem, spędzającym większość roku na placach budów w strefie euro. Wtedy to, tamtego lata, miał akurat wolne i wykonywał drobne prace farmerskie na ojcowiźnie. Otóż podczas tych zajęć - jak powiedział - pogryzła go żmija. Zaniepokojony stanem swej ręki, spuchniętej jak dynia, pytał, czy nie mam zbędnej dawki surowicy antyjadowej. Odpowiedziałem pytaniem na pytanie, czy mianowicie nie słuszniej miast stać na szosie, udać się owym perłowym audi ku najbliższemu Zakładowi Opieki Zdrowotnej. Tamże fachowcy udzielą mu zapewne z chęcią stosownej pomocy. Mężczyzna z lekkim obłędem w oczach, spotęgowanym wzrastającą gorączką, powiedział, że wizytę taką ma właśnie za sobą. Z zainteresowaniem wysłuchałem relacji ze spotkania owego człowieka z felczerem, który pokąsanemu rolnikowi zalecił surowo tygodniowe moczenie ręki w serwatce lub zsiadłym mleku.

Historia ta przypomniała mi się wczoraj, gdy kupiłem i przeczytałem fundamentalną pracę napisaną przez wybitnego etnografa dr. Mariana Udzielę w latach dziewięćdziesiątych XIX stulecia, a noszącą tytuł "Medycyna i przesądy lecznicze ludu polskiego". Udziela moczenie w kwaśnym mleku wskazuje jako elementarny zabieg pomocowy ludu polskiego, obok oczywiście dosypywania do jadła proszku ze spalonego kota czy kreta. W poradzie lekarza ze wspomnianego ZOZ-u jak w soczewce zebrała się kondycja naszej służby zdrowia - pomóc, ale nie do końca. Medyk wiejski zapomniał bowiem polecić, by rolnik wpuścił do owego mleka jedna po drugiej kilka żab. Te, zatrute jadem - jak pisze etnograf - zdychają, a gdy wreszcie ostatnia wpuszczona wyskoczy z mleka żywa, znaczy to, że jad został wyssany.

Lektura "Medycyny..." przypomniała mi też coś jeszcze, mianowicie że w krakowskim Muzeum Medycyny UJ mają w szafce najprawdziwszy kołtun. Zapragnąłem gwałtownie, by tę legendarną rzecz natychmiast obejrzeć. Dr Ryszard Gryglewski, uczony pracujący dla tej zasłużonej placówki, pozwolił nam wczoraj wniknąć i sfotografować ów kłąb. Udzielił mi też cennych informacji, że kołtun krakowski jest bodaj jedynym takim zachowanym na świecie - choć mam informacje, że druga sztuka jest w posiadaniu Muzeum Medycyny w Kownie, że ma po rozwinięciu imponujące półtora metra długości i że najprawdopodobniej pochodzi z XIX w.

Niezorientowanym szybko tłumaczę, że kołtun jest rodzajem grubego dreda na głowie, zbitym na twardo, sfilcowanym, brudnym i pełnym robactwa warkoczem tworzonym bynajmniej nie dla urody i mody, a ze strachu przed diabłem, śmiercią i chorobami. Na przełomie wieków energiczne cięcia kołtunów przez dr. Józefa Dietla zakończyły żywot tego bardzo powszechnego na głowach polskich włościan urządzenia. Kołtun dorobił się w światowej nomenklaturze medycznej łacińskiej nazwy, brzmi ona niepokojąco: plica polonica.

Dr Udziela daje w swej książeczce pełny obraz wiedzy etnograficznej o kołtunie. Zwany był też goźdźcem, gwoźdzcem lub pliką. "Kołtun może być zewnętrzny, wewnętrzny, samiec lub samica, gdy to pod nim, a nie w nim znajduje się robactwo". W kołtunie według ludu mieszkały choroby, najczęściej dziewięć, obcięcie powodowało, że atakowały nosiciela. Skręcenie się kołtuna było procesem długim i baczono, by przebiegało bez przeszkód, włosy polewano dla ułatwienia skręcania różnymi lepkimi miksturami i gdy się ostatecznie uformował, znikały wszelakie dolegliwości. Tak uważano.

"Najlepiej nosić go rok i sześć niedziel. Nigdy nie obcinają go wcześniej, a ostrożność, aby nie obciąć go za wcześnie, jest przyczyną, że bojaźliwi noszą go całe życie" - pisze Udziela. Były też sposoby, by kołtun sam odpadł: "starają się o odpadły kołtun, moczą go w wódce, a tę codziennie piją po kieliszku". Najryzykowniejszym działaniem było odcięcie kołtuna nożyczkami. Mógł się pogniewać i "połamać chorego". Robiono to więc ostrożnie i - jak czytam - "dzień powinien być pogodny, chory na czczo, i nigdy w piątek. Najbezpieczniej obcinać w Wielką Sobotę, gdy dzwonią pierwszy raz na rezurekcję". Miejscami, gdzie cięto bezpiecznie kołtuny, były Kalwaria Zebrzydowska i kościół Mariacki w Krakowie, którego zaplecza - jak się dowiaduję - były "powszechnym składem kołtunów".

Przy takich tradycjach trudno sobie wyobrazić, że biuro promocji miasta Krakowa - tak złaknione pomysłów - jeszcze na kołtuna krakowskiego nie zwróciło biznesowej uwagi. Kołtuny na gumkach czy na tiszertach byłby nowością w trudnym i zapchanym banalnym oscypkiem świecie reklamy produktów regionalnych.

Autor dziękuje dyrekcji Muzeum Historii Medycyny UJ za udostępnienie eksponatu.

"Medycyna i przesądy lecznicze ludu polskiego", dr Marian Udziela, wyd. Księgarnia M. Arcta, Warszawa 1891 r., cena w antykwariacie ok. 100 zł.

Muzeum Historii Medycyny UJ, wejście przez stronę: www.uj.edu.pl.