heh to chyba nie ta grupa... ale nie wnikam....

Obrona:

Do dziekanatu należy dostarczyć następującą dokumentację pracy (najpóźniej 4 dni robocze przed obroną)

ljeden egzemplarz tekstu pracy w formie drukowanej

ljedną pełną wersję elektroniczną pracy (plik pierwszy) wraz ze streszczeniami w jezyku polskim (plik drugi) i angielskim (plik trzeci). Dokument powinien być zapisany na płycie CD/DVD w formacie pdf lub w formacie edytorów umożliwiających prostą zamianę na pdf. Płyta powinna być opisana: imię i nazwisko autora, tytuł pracy, rok kalendarzowy, nazwa Wydziału

ldwa egzemplarze wypełnionego (i wydrukowanego dwustronnie) formularza - zał. nr 1 do §2 zarządzenia nr 45 Rektora UJ z 12 czerwca 2006

ldwa egzemplarze wypełnionego i podpisanego oświadczenia o zakresie udzielenia Uniwersytetowi Jagiellońskiemu licencji do korzystania z pracy - zał. nr 2 do §3 zarządzenia nr 45 Rektora Uj z 12 czerwca 2006 r. uzupełnionego o oświadczenie o zgodności wersji elektronicznej z wydrukeim pracy (nieprawdziwość oświadczenia może powodować odpowiedzialność karną z art. 272 Kodeksu Karnego).

źródło

oraz
lrecenzje: promotora, recenzenta
luzupełnone: kartę egzaminacyjną i indeks

Termin obrony po wstępnycm ustaleniu pzrez magistranta z promotorem i recenzentem Katedra lub magistrant zgłasza w Dziekanacie, który ustala możliwość przewodniczenia obronom w tym terminie przez Dziekana.

Zarządzenie nr 45 Rektora UJ z 12 czerwca 2006 z załącznikami:
http://www.uj.edu.pl/uniwersytet/ogloszenia/z20050612nr45.pdf

dodano:

Aby odebrać dyplom, należy wpłacić w kasie Collegium Medicum, przy ul. Św. Anny 12:

lnależność za dyplom = 50zł,
lub dodatkowo, na życzenielnależność za odpis w jęz. angielskim = 30zł

Do dziekanatu należy dostarczyć dowód wpłaty oraz 4 zdjęcia w formacie 4,5 x 6,5 cm, a w przypadku, gdy wystawiony ma być również odpis w jęz. angielskim, 1 zdjęcie dodatkowo.

Mam nadzieję,że cały ten incydent szybko się zakończy i skupimy sie na rzeczach ciekawszych. Powielanie obiegowych opinii czy cytowanie bez sprawdzenia źródła jest niestety częstych grzechem autorów. Czytałem wywiad z człowiekiem, który niejako zawodowo pisał prace dyplomowe, licencjackie czy magisterskie. Wspominał jak to kiedyś miał problemy z literaturą do któregoś z tematów bo było jej mało więc,żeby było bardziej naukowo po prostu wymyślił parę "egzotycznych" książek z dawnych lat i z nieistniejących wydawnictw. Kilka lat później pisząc na podobny temat kupił świeżo wydane dzieło jakiegoś autorytetu i w bibliografii zobaczył te swoje wymyślone książki!!! Nie jestem specjalistą od spraw umocnień.To taki uboczny nurt moich zainteresowań.Pisząc coś w rodzaju monografii kościółka św.Piotra w Pilicy doszedłem do stycznia 1945 roku kiedy to zabytek spłonął. W zależności od aktualnej sytuacji politycznej sprawcami pożaru według "źródeł" byli raz Niemcy a raz Rosjanie. Szukając informacji o walkach w okolicach Pilicy zahaczyłem o tematykę fortyfikacyjną bo nie da się mówić o wyzwoleniu miejscowości w oderwaniu od tego co działo się w bliższej czy dalszej okolicy. Dostępne informacje o walkach pełne są sprzeczności i niejasności. Pomijam tu wszelkie aspekty propagandowe. W publikacjach opartych na opracowaniach rosyjskich dowódcą niemieckiej 75 DP walczącej szlaku Pilica-Olkusz-Sławków był gen. von Bohr. Według niemieckich źródeł w tym czasie dywizją dowodził gen.Arning. Nie sądzę żeby jedna i druga strona myliły się i choćby na podstawie zeznań jeńców nie wiedziały co dzieje sie u przeciwnika. Podejrzewam,że rosyjska ofensywa zaskoczyła 75 DP w czasie przerzucania z Karpat w rejon Miechowa gdzie miała stanowić odwód 17 Armii i jednostka weszła do walki tą częścią sił, która była na miejscu. Problem w tym,że Von Bohr nie występuje w żadnym spisie niemieckich generałów. Jedyną pasująca postacią może być von Behr.Według źródeł niemieckich von Behr od 09 lipca 1944 do 03 lutego 1945 dowodził dywizją Grafenwöhr co raczej nie do końca jest prawdziwe. Dywizja Grafenwöhr powstała w lipcu 1944. Organizacja dywizji nie została zakończona a na jej bazie rozpoczęto organizację 544 Grenadier Division,która od sierpnia 1944 weszła w skład 11 Korpusu SS, 17 Armii Grupy Armii Nord Ukraine. Od 9 października 1944 na jej bazie powstała 544 Volksgrenadier Division, która weszła w skład 59 Korpusu 17Armii i walczyła w styczniu 1945 w rejonie Dębicy. Von Behr,który formalnie od października 1944 był więc bez przydziału mógł,będąc "pod ręką" w 17 Armii objąć dowodzenie jakąś grupa bojową 75 DP podczas gdy gen.Arning oficjalnie dowodził jednostką. Nie mam innego pomysłu na rozwiązanie tej zagadki. A swoją droga jest to przykład na to,że w "drukowane" nie należy bezkrytycznie wierzyć. Żeby było ciekawiej w Wermachcie byli Generalleutnant Heinrich von Behr i Generalmajor Heinrich Baron von Behr. Ten drugi powinien być w tym czasie we Włoszech z 90 Panzer-Grenadier Division więc raczej na Jurę nie zawitał. Dzięki poszukiwaniom śladów von Bohra/Behra powoli powstaje opis walk na Jurze w 1945 roku. Wbrew obiegowym opiniom między Krakowem a Częstochową sporo się działo a 75 DP stanowiła dla Rosjan trudnego przeciwnika podobnie zresztą jak uznane wcześniej za rozbite 68 i 304 DP, których szlak bojowy prowadził przez Szczekociny i Ogrodzieniec. Pewnie więc nieuchronnie zagłębię się kiedyś w tematykę tutejszych fortyfikacji. Myślę ,że warto na nie spojrzeć okiem nie turysty a projektanta czyli spróbować ustalić jak one wyglądały czy też jak miały wyglądać jako system i ustalić czego dziś brakuje, co się nie zachowało,czego nie zdążono wybudować, jak poszczególne obiekty ze sobą współpracowały, jak wzajemnie kryły się ogniem. Dopiero taka rekonstrukcja dałaby odpowiedź na pytanie o ich faktyczna wartość bojową. Na podstawie tego co się zachowało, dawnych map i regulaminów jest to do zrobienia.

Jasne - Tomek, myśle, że nie ma przeszkód

załaczam regulamin , który Mateusz dał nam do wglądu:

R e g u l a m i n
Rektorskiego Funduszu Stypendialnego
Uniwersytetu Rolniczego im. Hugona Kołłątaja w Krakowie

§ 1
1. Rektorski Fundusz Stypendialny tworzony jest z odpisu z zysku netto Uniwersytetu Rolniczego (zwanego dalej Uczelnią) oraz wpłat osób fizycznych i prawnych przeznaczonych na ten fundusz.
2. Rektorski Fundusz Stypendialny przeznaczony jest dla nauczycieli akademickich, doktorantów i studentów Uczelni.

§ 2
Stypendium stanowi pomoc finansową udzielaną nauczycielom akademickim, doktorantom i studentom Uczelni na realizację określonego celu w zakresie nauki (projekty badawcze) i dydaktyki (projekty dydaktyczne).

§ 3
1. Funduszem dysponuje Rektor po zasięgnięciu opinii Rektorskiej Komisji ds. Stypendiów (zwanej dalej Komisją).
2. Rektor przyznaje stypendium na wniosek Komisji, która przy rozpatrywaniu podań uwzględnia w pierwszej kolejności wartość naukową lub dydaktyczną projektu.

§ 4
1. Stypendia przyznawane są na okres do 5 miesięcy, nauczycielom akademickim w wysokości 1.000 zł miesięcznie, a doktorantom i studentom w wysokości 500 zł miesięcznie.
2. W ramach wpłat wnoszonych przez osoby fizyczne i prawne mogą być przyznawane stypendia w innej kwocie.

§ 5
Ubiegający się o stypendium składa:
a) podanie,
b) informację o dorobku naukowym lub dydaktycznym nauczyciela akademickiego i doktoranta, a studenci także wyniki w nauce,
c) wyniki oceny okresowej nauczyciela akademickiego,
d) opis projektu - do realizacji w czasie korzystania ze stypendium - powinien zawierać: temat projektu wraz z uzasadnieniem (cel, metody i sposoby, zakres, miejsce i czas realizacji projektu),
e) opinię o przygotowaniu merytorycznym kandydata wraz z akceptacją wniosku przez bezpośredniego przełożonego oraz opinię specjalisty (z danej dziedziny) wyznaczonego przez Dziekana Wydziału, uwzględniającą zasadność i innowacyjność podejmowanego projektu,
f) akceptację wniosku i opieki naukowej przez bezpośredniego przełożonego doktoranta lub studenta,
g) opinię Rady Wydziału lub Kierunku, wraz z listą rankingową kandydatów.

§ 6
1. Projekty badawcze zgłaszane do Funduszu nie mogą pokrywać się z projektami finansowanymi z innych źródeł (np. z Komitetu Badań Naukowych, grantów europejskich, z działalności statutowej (DS.), badań własnych (BW), badań zamawianych (BZ), prac: habilitacyjnych, doktorskich, magisterskich, inżynierskich, itp.).
2. Projekty powinny być zakończone sprawozdaniem (uwzględniającym stopień realizacji projektu) oraz publikacjami naukowymi -w przypadku projektów badawczych, a projekty dydaktyczne - dodatkowo wydaniem podręcznika lub skryptu, ewentualnie oddaniem ich do druku (po recenzjach). Do sprawozdania należy dołączyć recenzję samodzielnego pracownika naukowego.

§ 7
W uzasadnionych przypadkach Rektor może – po konsultacji z Komisją i ewentualnym zasięgnięciu opinii właściwej Rady Wydziału – zawiesić bądź całkowicie wstrzymać wypłatę stypendium, a w razie niezrealizowania projektu, zarządzić jego zwrot.

§ 8
Informację o wykorzystaniu środków z Rektorskiego Funduszu Stypendialnego Rektor przedstawia Senatowi raz w roku.

UWAGA!!!Drugi nabór tekstów do drugiego numeru periodyku religioznawczego Ex Nihilo.

Ex Nihilo to periodyk naukowy młodych religioznawców. Na naszych łamach publikujemy artykuły naukowe studentów studiów magisterskich i doktoranckich oraz absolwentów a także inne testy, m.in. recenzje, eseje, wywiady, relacje z wypraw badawczych. Naszym autorem może być każdy student lub absolwent, nie ograniczamy się też do Instytutu Religioznawstwa, czy nawet Uniwersytetu Jagiellońskiego, choć bardzo liczymy na prace studentów macierzystego Instytutu. Jedynym ograniczeniem jest tematyka „okołoreligioznawcza”.

Prosimy o nadsyłanie tekstów polskojęzycznych, nigdzie wcześniej nie publikowanych. Nadesłane teksty podlegają wstępnej akceptacji Kolegium Redakcyjnego, a następnie kierowane są do recenzji. Po zrecenzowaniu przez pracownika naukowego i dokonaniu ewentualnych poprawek tekst kierowany jest do druku. Periodyk ukazuje się dwa razy do roku- w tej chwili kończymy prace nad numerem 1/2009- i mamy nadzieję, że drugi numer ukaże się pod koniec bieżącego roku kalendarzowego.

Gotowe teksty, o tematyce związanej z dziedziną religioznawczą, dostosowane do poniższych zaleceń formalnych, należy wysyłać jako załącznik w pliku Word na adres mailowy:
ex.nihilo.rzn@gmail.com

W treści maila prosimy także podać swoje dane osobowe, takie jak imię, nazwisko, ewentualny tytuł naukowy, nazwę uczelni oraz kontakt telefoniczny. Pod tym adresem można także konsultować się z przedstawicielem Kolegium Redakcyjnego we wszystkich sprawach dotyczących periodyku, np. uzyskać wstępną opinię co do swojego pomysłu na artykuł, recenzję, esej.

Prace prosimy przysyłać do nas w nieprzekraczalnym terminie: 29.03.2009. Jeśli jest możliwość wysłania pracy wcześniej- na pewno przyspieszy to nasze prace nad periodykiem.

PRZYPISY:

Z powodu konieczności ujednolicenia zapisów bibliograficznych w całej publikacji bardzo prosimy o dostosowanie się w swoich pracach do następującej formy zapisu:

Przykładowe zapisy bibliograficzne:

Piłaszewicz Stanisław, Religie Afryki, Warszawa 2000.

Eliade Mircea, Sacrum i profanum. O istocie religijności, przeł. R. Reszke, Warszawa 1999.

Religia i kultura w globalizującym się świecie, red. M. Kempny, G. Woroniecka, Kraków 1999.

Chrostowski Waldemar, Znaczenie Szoah dla chrześcijańskiego zrozumienia Biblii, [w:] „Znak" 1991, nr 432 (5), s. 61–72.

(tytuły książek i artykułów piszemy kursywą, tytuły gazet – krojem prostym w cudzysłowie)

Nie ma potrzeby podawać nazwy wydawnictwa.

Przy książkach obcojęzycznych miejsce wydania podajemy w zapisie oryginalnym (London a nie Londyn)

Przypisy umieszczamy pod tekstem, w numeracji ciągłej.

Przykładowe przypisy:

S. Piłaszewicz, Religie Afryki, Warszawa 2000, s. 97.

Przy powtarzaniu w przypisach stosujemy skróty:

op. cit. (dzieło cytowane)

Ibidem (tamże)

Idem (tenże)

Gdy w tekście jest tylko jedno dzieło danego autora, przy kolejnych powoływaniach się nań piszemy op. cit. (po nazwisku autora)

S. Piłaszewicz, op. cit., s. 28.

Gdy jest więcej prac jednego autora, piszemy początek tytułu i trzy kropki, przecinek op. cit.
M. Eliade, Sacrum i profanum…, op. cit., s. 54.

Przy stronach internetowych koniecznie podajemy datę korzystania!

W razie pytań związanych z przypisami i formą graficzną pracy prosimy o kontakt z Małgosią Piwowarczyk pod adresem: mkpiwowarczyk@o2.pl

Koło Naukowe Pedagogów działające przy Wydziale Etnologii i Nauk o Edukacji Uniwersytetu Śląskiego zaprasza wszystkich studentów do aktywnego uczestnictwa
w projekcie wydania Studenckich Zeszytów Naukowych. Działanie skierowane jest dla studentów I i II stopnia oraz jednolitych studiów magisterskich wszystkich uczelni państwowych oraz niepublicznych.
W chwili obecnej przygotowujemy się do wydania dwóch numerów Zeszytów Naukowych, do których zostanie zakwalifikowane dwadzieścia najlepszych wypowiedzi pisemnych.
Pierwszy Zeszyt Naukowy będzie obejmował tematykę kształcenia i wychowania w dobie społeczeństwa wiedzy, gdzie przedstawimy zagadnienia związane
z: edukacją medialną, implikacją rozwoju społeczeństwa informacyjnego na wychowanie i kształcenie, zagrożeniami ze strony nowych mediów wobec dzieci i młodzieży oraz tematyką pochodną.
Drugi numer Zeszytów Naukowych będzie mieścił
w swym zakresie treści edukacji ekologicznej wobec wyzwań współczesnego świata, na którą złoży się zespół artykułów przedstawiających wyzwania stawiane systemowi kształcenia w XXI wieku, zaś w szczególności edukację alternatywną i poza formalną, metodykę edukacji środowiskowej, filozoficzno-pedagogiczne przesłanki dla ochrony środowiska naturalnego oraz tematykę pochodną.

Szczegółowe terminy:
 20 maj 2008 – termin ostateczny do wysłania pełnych artykułów zgodnych z wymogami technicznymi
 27 maj 2008 – ogłoszenie listy materiałów zakwalifikowanych do opublikowania
 koniec czerwca 2008 – publikacja poprawionych oraz zrecenzowanych artykułów

Uwagi:
 wyboru artykułów dokona niezależna komisja składająca się z pracowników naukowowo-dydaktycznych oraz osób realizujących projekt
 głównymi kryteriami o których będzie decydowało przyjęcie do druku jest zgodność z założoną tematyką, wymaganiami technicznymi oraz innowacyjnym podejściem do tematu
 publikacja otrzyma numer ISBN oraz zostanie umieszczona w kilku największych bibliotekach w Polsce
 Studenckie Zeszyty Naukowe mają charakter niekomercyjny, a ich realizacja została umożliwiona dzięki dotacji Uczelnianej Rady Samorządu Studenckiego Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach
 Koło Naukowe Pedagogów zastrzega możliwość wprowadzenia zmian w trakcie procesu postępowania przygotowującego do wydania Studenckich Zeszytów Naukowych

Wymagania techniczne:
 czcionka Times New Roman 12 pkt, tekst wyjustowany, odstęp między wersami 1,5 pkt
 objętość maksymalnie 12 stron formatu A4,
 marginesy – ustawienie standardowe 2,5 cm,
 streszczenie w języku polskim oraz angielskim do 60 słów każde,
 umieszczenie na pierwszej stronie informacji o Autorze lub Autorach zawierającej: imię i nazwisko, nazwę Uczelni
 bibliografia oraz przypisy według przedstawionego wzoru
Wzór przypisów:

- monografia
Pisarek W.: O mediach i języku. Wyd. Unversitas, Kraków 2007, s.11.

- praca pod redakcją
Musioł M.: Człowiek a postęp techniczny [w:] Kiepas A. (red.): Wiedza o technice. Wyd. Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 1997, s.14.

- czasopismo
Juszczyk S.: Multimedia i hipermedia w procesie interpersonalnej komunikacji. „Nowa biblioteka”, 1/1999, s.29.

- Internet
Gemius: Przemoc rówieśnicza a media elektroniczne [w:] www.gemius.pl/pl/archiwum_prasowe stan z 12 kwietnia 2008.

Wzór bibliografi:

1. Gemius: Przemoc rówieśnicza a media elektroniczne [w:] www.gemius.pl/pl/archiwum_prasowe

2. Juszczyk S.: Multimedia i hipermedia w procesie interpersonalnej komunikacji. „Nowa biblioteka”, 1/1999

3. Musioł M.: Człowiek a postęp techniczny [w:] Kiepas A. (red.): Wiedza o technice. Wyd. Uniwersytetu Śląskiego, Katowice 1997

4. Pisarek W.: O mediach i języku. Wyd. Unversitas, Kraków 2007

Osoba odpowiedzialna za realizację projektu:
Łukasz Tomczyk
Tel. 0503 738 988
Adres e-mailowy do nadsyłania referatów:
tomczyk_lukasz@tlen.pl

Zapraszamy również na naszą stronę internetową:
www.kolopedagogow.ovh.org

Dukla, miasto na rubieżach Rzeczypospolitej. Zarys dziejów Dukli do roku 1939 - Jadwiga Morawska

Promocja książki i spotkanie z autorką odbędzie się 28 stycznia 2009 roku w Muzeum Historycznym - Pałac w Dukli o godz. 1700

http://www.dukla.pl/index.php?aid=162

Miasto na rubieżach

Podkarpacie, to od wieków istotna dla Polski kraina. Tędy przebiegały szlaki handlowe na południe Europy i na zachód, tędy przemieszczały się ludy europejskie, tu rozgrywały się bitwy, które rozstrzygały o losie nie tylko tej ziemi. Także Polski i znacznie większego obszaru. I dlatego każda pozycja mówiąca o historii Podkarpacia i jego mniejszych rejonach, stanowi ważny przyczynek do dziejów naszego kraju. Tak można również odebrać kolejną pozycję z cyklu Biblioteki Dukielskiej, książkę pod tytułem "Dukla, miasto na rubieżach Rzeczypospolitej. Zarys dziejów Dukli do roku 1939. Ładny tytuł.
Jest to praca magisterska Jadwigi Morawskiej*. To obszerna monografia Dukli od czasów, kiedy zaczęto spisywać jej historię, poprzez wszystkie wojenne zawieruchy, ruchy ludności, polityczne uwarunkowania i gospodarcze znaczenie tej ziemi, do wybuchu drugiej wojny światowej. Praca jest bardzo rzetelnie podbudowana obszerną bibliografią i stanowi kolejną wartość publikacji, obok faktograficznych danych na wiele tematów. Bo to nie tylko historia w czystej wersji, ale także przesłania o klimacie regionu, warunkach geologicznych, świecie fauny i flory, o osadnictwie i zwyczajach tutejszych. Zatrzymam się na moment przy bibliografii. Jest w książce tyle odnośników i przypisów, że gdyby je wszystkie przejrzeć i zweryfikować, czasu by zabrakło na przeczytanie samej pracy. I na pewno nie jest to książka do czytania w zimowy wieczór, przy kominku i lampce wina. Wymaga skupienia i zastanowienia się nad niejednym wierszem, Wierszem, który jest także cząstką tej ziemi, samej Dukli i ludzi, którzy tu żyją. I żyli wiele wieków przed nami, tworząc historię, stanowiącą także o losach Polski. I choć zabrzmiało to trochę górnolotnie, to trzeba jednak uznać, że nie ma dziś w historii świata spraw obojętnych, które nie były by z sobą powiązane. Tak jest i dziś z Duklą, miastem na rubieżach Rzeczypospolitej, miastem świętego Jana z Dukli, naznaczonego pielgrzymowaniem Jana Pawła II, miasta u stóp góry Cergowej, a przede wszystkim miasta pracowitych ludzi.
Historia Dukli, a właściwie całej Dukielszczyzny, to niemal siedem wieków i całe setki ludzkich pokoleń, które budowały miasto i tworzyły jego historię. Historię pokrętną, pełną wojen i zmagań z losem, który nie był dla tej ziemi łaskawy. Kto tutaj nie wojował ! Niemcy, Rosjanie, Austriacy, Węgrzy i Francuzi przemierzali tę ziemię. Kto tylko wojował ze Wschodem, niemalże musiał forsować Dukielszczyznę. Tędy przeciągał ze swoimi wojskami Napoleon, wojska pustoszyły tę krainę, rabowały ją, i to wszystko powiększało tutejszą biedę, później zwaną biedą galicyjską. Bo to nie była nigdy ziemia bogata, choć z czasem odkryto tu gaz i ropę. I mimo, iż autorka zatrzymała się na roku 1939, to przecież wiemy z dziejów najnowszych Polski, że walki o przełęcz Dukielską w połowie roku 1944 odcisnęły krwawy ślad na tym skrawku Rzeczypospolitej.
I dlatego historia Dukli, to także historia Polski, choć ograniczona do maleńkiego obszaru. Jakże ona jednak charakterystyczna dla całego kraju, bo i jego dzieje pełne są walk o wolność, o ludzką sprawę, o honor.
Jadwiga Morawska zamknęła swoje dzieło w czterech rozdziałach - od środowiska geograficzno - historycznego poprzez okres staropolski, okres rozbiorów i niewoli po lata Polski niepodległej.
Dukla, to między innymi rody Mniszchów, Tarnowskich, Ossolińskich, Męcińskich, wielkich polskich rodzin szlacheckich. Autorka szczegółowo opisuje tutejsze życie, zdarzą się w tekście także swoiste smaczki, że wspomnę tu jedynie historię pomnika nagrobnego Amalii Mniszchowej i krótka jego historia, skąd rzeźbiony sarkofag z postacią zmarłej, na głuchej prowincji.
Dukieklszczyzna, jak i przez wiele wieków cała Galicja, była w dużej zamieszkała przez Żydów, którzy osiedlali się tu od setek lat, handlując wszystkim, co było do przehandlowania. Ale także dzielili swoją biedę z pozostałą ludnością tej ziemi. A handel stanowił we wszystkich niemal okresach historii miasta i tego zakątka kraju, istotną część życia obywateli i świadczył o jej sile przetrwania.
A handlowano głównie winem, sprowadzanym z Węgier, handlowano końmi, bydłem, płodami rolnymi. Ustanawiano ceny, wysokość ceł, wydawano patenty królewskie na handel, na budowanie, na naukę. A prym w handlu, jak mówiliśmy wiedli tu Żydzi. Oni w latach okupacji, o których jeszcze nie ma mowy w książce Jadwigi Morawskiej, zostali niemal całkowicie unicestwieni przez Niemców. Historia tej krainy, to także Kazimierz Pułaski i jego udział w Konfederacji Barskiej; to kilka rodów królewskich, które były żywo zainteresowane rozwojem gospodarczym Dukielszczyzny, bo ona przynosiła skarbowi wawelskiemu znaczne korzyści finansowe.
Książka została bardzo starannie wydana, jej wartość edytorska jest znaczącym wyróżnikiem dzieła. Wydawcą książki jest wydawnictwo "Ruthenus"w Krośnie, druk i oprawa Drukarnia Narodowa w Krakowie. Godna uwagi jest książka o Dukli, mieście na rubieżach Rzeczypospolitej. Kto interesuje się losami tej ziemi, ten doceni wartość i znaczenie pracy Jadwigi Morawskiej. (ri)

* Jadwiga Morawska - urodzona w Dukli. Absolwentka Liceum Pedagogicznego w Gorlicach, Studium Nauczycielskiego w Przemyślu oraz rzeszowskiej Wyższej Szkoły Pedagogicznej. Nauczyciel historii z 40 letnim stażem pracy. Obecnie emerytka. Pracę zawodową rozpoczęła w Szkole Podstawowej w Tylawie potem w Trzcianie, a od 1974 r. pracowała w Dukli. W latach 1983 - 1985 pełniła obowiązki Dyrektora Muzeum Historycznego w Dukli. Od roku 1986 aż do emerytury przepracowała jako nauczyciel i wychowawca w Liceum Ogólnokształcącym w Dukli. Wielu jej uczniów uczestniczyło w olimpiadach i konkursach na szczeblach powiatowym i wojewódzkim. Wielokrotnie nagradzana przez dyrektora szkoły i kuratora oświaty. W 2007 roku odznaczona medalem "Zasłużony dla Dukielszczyzny". Współpracuje z Muzeum Historycznym w Dukli, z redakcją Dukielskiego Przeglądu Samorządowego na łamach którego publikowana była jej praca magisterska "Zarys dziejów Dukli do 1939r.", obecnie miesięcznika Dukla.pl. Jest współautorką publikacji ścieżki dydaktycznej ekologiczno - historycznej po Dukli "A Cergowa patrzy i myśli, co się tutaj dzieje" Jej życiowe motto brzmi "Historia jest nauczycielką życia"

Promocja książki i spotkanie z autorką odbędzie się 28 stycznia 2009 roku w Muzeum Historycznym - Pałac w Dukli o godz. 1700

Serdecznie zapraszamy

[2009-01-23]

Pogrzeb w piątek o 10 w Bazylice oo. Dominikanów w Lublinie, potem nabożeństwo żałobne w kościele akademickim KUL i złożenie ciała do grobu zakonnego na cmentarzu.

-----------------------------

O. Albert Mieczysław Krąpiec OP

Urodził się 25 maja 1921 r. w Berezowicy Małej koło Zbaraża. Po ukończeniu Gimnazjum klasycznego im. Wincentego Pola w Tarnopolu, w 1939 r. wstąpił do Zakonu Dominikańskiego. Nowicjat odbył w Krakowie i tam 9 lipca 1940 r. złożył pierwsze śluby zakonne [9 lipca 1943 r. – złożył śluby wieczyste]. Studia w czasie okupacji niemieckiej odbył tajnie w dominikańskim Kolegium Filozoficzno-Teologicznym w Krakowie, Warszawie i Lublinie. Święcenia kapłańskie przyjął 17 czerwca 1945 r. Pod kierunkiem o. Jacka Woronieckiego OP napisał – uznany w 1946 r. przez Uniwersytet św. Tomasza „Angelicum” w Rzymie - doktorat z filozofii. W roku 1945 rozpoczął na Wydziale Teologicznym KUL studia uwieńczone uzyskaniem [1948] doktoratu z teologii. Równocześnie w latach 1946 – 1954 prowadził wykłady z filozofii w Kolegium Filozoficzno-Teologicznym OO. Dominikanów w Krakowie. W roku 1956 przedłożył Radzie Wydziału Filozoficznego KUL rozprawę habilitacyjną pt. „Egzystencjalne podstawy transcendentalnej analogii bytu” i na jej podstawie otrzymał stopień docenta. W roku 1962 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1968 tytuł profesora zwyczajnego.
W roku 1951 został zatrudniony jako pracownik naukowy na Wydziale Filozofii KUL. Od 1 stycznia 1955 r. był kierownikiem Zakładu Metafizyki i Katedry Metafizyki i Teorii Poznania, a w latach 1957-1970 kierownikiem II Katedry Metafizyki (Katedry Metafizyki Ogólnej). Dwukrotnie sprawował funkcję dziekana Wydziału Filozofii Chrześcijańskiej KUL (1958-1961 i 1969-1970). 1 października 1970 r. objął funkcję rektora KUL i sprawował ją przez pięć kolejnych kadencji do roku 1983. Jako rektor rozwijał struktury naukowe, administracyjne oraz bazę materialną uniwersytetu. Zainicjował prace na Encyklopedią Katolicką tworząc Międzywydziałowy Zakład Leksykograficzny, powołał także Szkołę Kultury i Języka Polskiego przy KUL oraz Zakład Duszpasterstwa i Migracji Polonijnej (1972); reaktywował sekcję Filologii romańskiej (1972), sekcję Filologii angielskiej (1982), Wydział Nauk Społecznych z sekcjami: psychologii, pedagogiki, socjologii (1982); sekcję Prawa na Wydziale Prawa Kanonicznego i Nauk prawnych (1982). Był przewodniczącym redakcji Encyklopedii Katolickiej. Zainicjował i był przewodniczącym Komitetu Naukowego Powszechnej Encyklopedii Filozofii. 1 października 1996 zakończył pracę dydaktyczną na uczelni i przeszedł na emeryturę.
Jego dorobek naukowo-badawczy zawiera ponad 30 pozycji książkowych, z których wiele zostało przełożonych na język angielski, oraz ok. 400 studiów i artykułów. Poruszał w nich problematykę poznania, miłości, wolności, zła, śmierci, kultury, religii, prawa, moralności, polityki, wytwarzania, stosunku języka do rzeczywistości. Pod jego kierunkiem powstało ok. 300 prac magisterskich i ponad 60 prac doktorskich.
Był członkiem rzeczywistym Polskiej Akademii Nauk (Warszawa), Polskiej Akademii Umiejętności (Kraków), Papieskiej Akademii św. Tomasza (Rzym), członkiem Academia Scientiarum et Artium Europea (Salzburg), Societé Internationale pour l’Étude de la Philosophie Médievale, Görres Gesellschaft, Societas Humboldtiana Polonorum, Società Internationale Tommaso d’Aquino oraz prezesem Polskiego Towarzystwa Tomasza z Akwinu, Towarzystwa Naukowego KUL (w latach 1970-1981 jego prezes), Polskiego Towarzystwa Filozoficznego, Lubelskiego Towarzystwa Naukowego. Posiadał tytuł doktora honoris causa trzech uczelni a w Zakonie otrzymał najwyższy tytuł naukowy „Magister in Sacra Theologia”.

to w oficjalnej 'biografii' napisanej przez współbraci. Jednak należy pamiętać że o. Albert sam siebie uważał za patriotę i narodowca. Przed wojną należał m.in. do Sokolstwa Polskiego. Stąd może zapał do wędrówek (mimo swojego wieku codziennie rano wędrował na KUL około 4 km- aby odprawić Mszę Świętą). Człowiek Wielki nie tylko swoimi gabarytami, ale i umiłowaniem Chrystusa i Kościoła.

Z początku zostały w świat puszczone błędne dane odnośnie dnia Jego śmierci, jednak młody duchem Narodowiec zmarł dokładnie w dzień św. Stanisława, patrona Polski (klasztor przy którym mieszkał ma dokładnie ten sam tytuł). W chwili śmierci pracował nad korektą hasła "Chrześcijaństwo" w planowanej do wydania książce będącej dodatkiem do Wielkiej Encyklopedii Filozofii. Ponieważ w owym dodatku zostały wymienione filozofię wschodu, powiązane z religią, podczas dyskusji w katedrze filozofii padł pomysł, aby dodać również chrześcijaństwo. Rada naukowa bezapelacyjnie poprosiła o. profesora o napisanie tego hasła.
Zapalił się on do tego mocno, i widać było w nim wielką radość. Po dwóch miesiącach dostarczył maszynopis do korekty i druku, i gdy dostał tekst do ostatecznej autoryzacji (to ten tekst nad którym zasnął) zakładka była na słowach "I skłoniwszy głowę".

[ Dodano: 2008-05-16, 23:05 ]
"Telewizja Narodowa"

http://pl.youtube.com/watch?v=cb5SpM_f1aQ